Файл:Атау-кере (Бокеев) - Персонаж Айна.jpg

Пример карточки персонажа[ред.]

Айна — молодая женщина старше 30 лет, жена Ерика; трудолюбивая и терпеливая хозяйка, страдающая от душевной чёрствости мужа, глубоко сочувствует Тагану.

Промпт для получения портрета[ред.]

Портрет Айны из романа Оралхана Бокеева «Атау-кере».

Детальное описание персонажа[ред.]

32-летняя женщина казахской внешности, статного телосложения с высокой прямой осанкой и длинной изящной шеей. Круглое лицо со светлой гладкой кожей, естественным румянцем на щеках и аккуратными ямочками. Большие выразительные тёмно-карие глаза (Martin–Schultz 14 — Dark Brown) с открытым ясным взглядом. Тонкие губы. Кроткое, терпеливое и сдержанное выражение лица с затаённой печалью. Густые длинные чёрные волосы (L’Oréal Professionnel level 1 — Black), аккуратно собранные в гладкий узел на макушке. Одета в скромное закрытое домашнее платье из плотного хлопка.

Сеттинг[ред.]

Пасека в горах Алтая. 1980-е годы.

Композиция[ред.]

Facial crop. Face occupies 70% of the image area.

Стиль[ред.]

Кадр из дорогой современной экранизации литературного произведения, снятой на ARRI Alexa 35 с оптикой Cooke S4/i. Фотореализм, натуральные фактуры, выразительный свет, плавные тональные переходы, естественная цветопередача и тонкое плёночное зерно.

Редакторское примечание[ред.]

Цитаты о внешнем виде[ред.]

Точные совпадения[ред.]

Отыздан асса да өңін бермеген сұңғақ бойлы, үлкен қара көзді, ақ құба, дөңгелек жүзді Айнаның келбеті екі-ақ күнде кеспірсізденіп, соғыс кезіндегі әйелдердің кебін киген-ді.

— Атау-кере (Бокеев).

Беті-қолын жуып, тілерсегіне түсетін шашын тарап, төбесіне түйді.

— Атау-кере (Бокеев).

– Күн иісі аңқыған қолаң шашынан иіскеп, арқасынан сипап өзіне тартты.

— Атау-кере (Бокеев). В самой цитате имя не названо; по локальному контексту это Айна.

Еріктің көмірдей қара шашы мен көк көзі, Айнаның тілерсегін соғатын қос бұрымына қызыға да қызғана қараушылар көп еді-ау!

— Атау-кере (Бокеев). Описание дано в воспоминаниях Айна о прошлом.

Айна өз-өзінен ыстықтағандай көрпені серпе ашып тастады. Ай нұрымен шағылысқан аппақ мәрмәр санына, тоқ балтырына жаңа көргендей, сүйсіне де сұқтана қарады. Келіншектің денесін, шынында да, табиғат-иеміз келісімді мүсіндегендей

— Атау-кере (Бокеев). В самой цитате имя не названо; по локальному контексту это Айна.

Түн ішінде қобыраған мол шашын барынша жайып жіберіп, сұлық отырған келіншектің қазіргі пошымы қолқаңа қол салатындай аса қорқынышты еді: әл-әзірдегі аппақ мәрмәрден қашалғандай көздің құртын құртар сұмдық сұлу денені бобыраған ұзын шаш жауып тастаған.

— Атау-кере (Бокеев). В самой цитате имя не названо; по локальному контексту это Айна.

Күлгенде оймақтана қалар бетіндегі шұңқыры да, мөлдіреген бота көзі де, ұзын мойын, бүлкілдеген аппақ тамағы да − бәр-бәрі жаңаша сипат, соны сұлулықпен маңайына нұр шашады.

— Атау-кере (Бокеев). В самой цитате имя не названо; по локальному контексту это Айна.

Бастарында ақ қалпақ, беттеріне торлы пәрәнжә тұтқан, қолдарында түтіні будақтаған оттық.

— Атау-кере (Бокеев). В самой цитате имена персонажей не названы; по локальному контексту это Ерік и Айна.

Шашы қобырап, көзі жасаураған Айнаның ұйпа-тұйпа ұсқынына бөтен әйел шыға келгендей, үрке қарады.

— Атау-кере (Бокеев).

Құп-қу болып кеткен жүзі жан кіргендей, сәл лыпығандай.

— Атау-кере (Бокеев).

Күйеуінің шолақ қара тонын жамылып, үнсіз тұрған Айнаны көрді. Әншейінде мәңгілікке ұялғандай, бүкіл жер бетіндегі әйел атаулы үшін жалғыз өзі ұялғандай қызарып тұрар бетінің ұшынан қан қашқан, жұқалаң ерні де көгіс тартқан, тікесінен тұр демесең, әлдеқашан өліп қалғандай – көзге жат, көңілге салқын.

— Атау-кере (Бокеев).

Құлындай құлпырып жүретін ай сипатты келіншек айналдырған аз уақытта бар ажарынан айырылып, күзгі ормандай қуаң да сидам тартуы жымысқылана тақап қалған елестей, үндемей тиісер үрейдей... Алтайдың қырмызы гүліндей көздің жауын aлар сұлулық су сорған салынды дерсің... жалғыз-ақ күнде солған, үнемі жанып тұрар тостағандай көзінің аясы одан ары ауқымдана бақырайып тұнжырағаны болмаса, нұры сөнген.

— Атау-кере (Бокеев).

Әне, көрінді! Сол! Өзі! Ақбоз ат мінген сұлу! Омарташының ғашығы!

— Атау-кере (Бокеев). В самой цитате имя персонажа не названо; по локальному контексту это Айна.

Айна өз-өзінен ыстықтағандай көрпені серпе ашып тастады. Ай нұрымен шағылысқан аппақ мәрмәр санына, тоқ балтырына жаңа көргендей, сүйсіне де сұқтана қарады. Келіншектің денесін, шынында да, табиғат-иеміз келісімді мүсіндегендей;

— Атау-кере (Бокеев).

Айнаның екі бетінің ұшына қан ойнап шыққан, әдейі бояса, дәл осындай жарасымдылық таппас еді. Күлгенде оймақтана қалар бетіндегі шұңқыры да, мөлдіреген бота көзі де, ұзын мойын, бүлкілдеген аппақ тамағы да − бәр-бәрі жаңаша сипат, соны сұлулықпен маңайына нұр шашады. Отыздан асқан жасында өңіне қылаудай қырбаң түсірмей, таңғажайып әдемі күйінде сақталып қалуы

— Атау-кере (Бокеев).

Айнаның сырлы аяққа тұндырған судай мөлдіреген бота көзі барған сайын жан сарайынан сығалап

— Атау-кере (Бокеев).

алқашқы өмірдің қырымыз гүліндей көздің жауын алар сұлулық су сорған салынды дерсің... жалғыз-ақ күнде солған, үнемі жанып тұрар тостағандай көзінің аясы одан ары ауқымдана бақырайып тұнжырағаны болмаса, нұры сөнген.

— Атау-кере (Бокеев). В самой цитате имя не названо; по локальному контексту это Айна.

Категории[ред.]